Τα διεθνή ύδατα διέπονται από την Αρχή της Ελευθερίας των Θαλασσών. Ως ανοιχτή θάλασσα (open sea) χαρακτηρίζεται η πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης θαλάσσια έκταση, στην οποία δεν υφίσταται κυριαρχική εξουσία οποιουδήποτε κράτους και γι’ αυτό είναι ελεύθερη η χρησιμοποίησή της από όλους.
Σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, «κανένα κράτος δεν μπορεί νομίμως να διεκδικήσει την υπαγωγή οποιουδήποτε μέρους της ανοικτής θάλασσας υπό την κυριαρχία του». Περαιτέρω η Σύμβαση ορίζει ότι «η ανοικτή θάλασσα είναι ελεύθερη για όλα τα κράτη, παράκτια ή άνευ ακτών».
Η παντελής έλλειψη κυριαρχίας στην ανοικτή θάλασσα συνεπάγεται αφενός τη δυνατότητα όλων των κρατών να την χρησιμοποιούν ελεύθερα και αφετέρου ότι η ανοικτή θάλασσα υπόκειται στους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και τους Εθνικούς Κανόνες, στους οποίους ρητώς παραπέμπει το Διεθνές Δίκαιο.
Η αρχή της Ελευθερίας της Ανοιχτής Θάλασσας περιλαμβάνει –μεταξύ άλλων– τις ακόλουθες ελευθερίες:
- Την Ελευθερία της Ναυσιπλοΐας.
- Την Ελευθερία υπερπτήσης.
- Την Ελευθερία τοποθέτησης υποβρύχιων καλωδίων και αγωγών.
- Την Ελευθερία Αλιείας.
- Την Ελευθερία Θαλάσσιας Επιστημονικής Έρευνας.
Πηγή: Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Στοιχεία Ναυτικού Δικαίου» του Παναγιώτη Περ. Λυκούδη (Εκπαιδευτική Έκδοση Ιδρύματος Ευγενίδου, Αθήνα 2024).
