Κάθε πλοίο είναι αναγκαίο να απασχολεί κατ’ ελάχιστον αριθμό και ειδικότητες ναυτικών που προσδιορίζονται από την οργανική σύνθεση. Τη σύνθεση αυτή καθορίζει η σημαία στο νηολόγιο της οποίας είναι εγγεγραμμένο κάθε πλοίο.
Ωστόσο, η οργανική σύνθεση των πλοίων διαφέρει από επιχείρηση σε επιχείρηση, καθώς παράγοντες που συνδέονται με τη στρατηγική της καθεμίας ενδέχεται να οδηγούν σε διαφορετικές προσεγγίσεις. Σε κάθε περίπτωση, οι προσεγγίσεις αυτές οδηγούν σε αριθμό μελών πληρώματος ίσο ή μεγαλύτερο της οργανικής σύνθεσης που προβλέπει το νηολόγιο του πλοίου.
Στο πλαίσιο αυτό, αρκετές ελληνόκτητες ναυτιλιακές επιχειρήσεις απασχολούν συχνά περισσότερους ναυτικούς από τους προβλεπόμενους στην οργανική σύνθεση. Το χαρακτηριστικό αυτό θεωρείται ότι συμβάλλει στην υψηλότερη απόδοση και, εν τέλει, στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των πλοίων τους.
Αξίζει όμως να εστιάσουμε και στον τρόπο οργάνωσης ενός πλοίου. Η οργάνωση ενός πλοίου έχει τη μορφή διοικητικής πυραμίδας με επίπεδα ιεραρχίας. Παραδοσιακά, οι δομές στα πλοία είναι ιεραρχικές και παραμένουν τέτοιες λόγω της φύσης της εργασίας σε αυτά.
Τα πλεονεκτήματα από την εφαρμογή της ιεραρχικής δομής είναι η δημιουργία μιας καθαρής γραμμής εξουσίας, η αποτελεσματικότητα, η ύπαρξη σαφών γραμμών επικοινωνίας και επιπέδων εξουσίας, καθώς και ο προσδιορισμός των εργασιών και των δραστηριοτήτων των μελών της. Ένα πιθανό μειονέκτημα αποτελεί η ενδεχόμενη απομάκρυνση της ευθύνης για θέματα ασφάλειας από τα μεμονωμένα μέλη της στη βάση της πυραμίδας προς την ηγεσία στην κορυφή.
*Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Οργάνωση και διοίκηση ναυτιλιακών επιχειρήσεων», του καθ. Ιωάννη Θεοτοκά (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 3η έκδοση, Σεπτέμβριος 2019), σσ. 250.Αποκτήστε το βιβλίο πατώντας εδώ
