Συχνά, στο πλαίσιο της διεθνούς ναυτιλίας, προκύπτουν ναυτιλιακές διαφορές ανάμεσα στα συναλλασσόμενα μέρη. Ο κλασικός τρόπος διευθέτησης αυτών των διαφορών είναι η προσφυγή στα δικαστήρια, όπου στην πλειοψηφία των περιπτώσεων προβλέπεται να ισχύει το αγγλικό Δίκαιο ή/και να είναι αρμόδια τα αγγλικά δικαστήρια.
Ωστόσο, το υψηλό κόστος προσφυγής στα δικαστήρια, το οποίο συχνά υπερβαίνει το ποσό από τη διαφορά προς επίλυση, είχε ως αποτέλεσμα τη στροφή προς εξωδικαστικές μορφές διευθέτησης διαφορών, όπως η διαιτησία.
Η διαιτησία (arbitration) αποτελεί θεσμό ο οποίος έχει αποτελέσει αντικείμενο νομοθεσίας στο Ηνωμένο Βασίλειο ήδη από το 1950, με τελευταίο νόμο την Arbitration Act 1996. Αποτελεί μια ευέλικτη αλλά τυπική διαδικασία, κατά την οποία τα μέρη αποφασίζουν να λύσουν τη διαφορά τους μέσω διορισμού διαιτητών.
Ο θεσμός της διαιτησίας στη ναυτιλία έχει καθιερωθεί ως η πιο αποτελεσματική εναλλακτική λύση για τη διευθέτηση ναυτιλιακών διαφορών. Σε αντίθεση με τα δικαστήρια, η διαιτησία προσφέρει μια πιο ευέλικτη και λιγότερο γραφειοκρατική διαδικασία, στην οποία τα μέρη μπορούν να επιλέξουν τους διαιτητές, που είναι συνήθως εξειδικευμένοι σε ναυτιλιακά θέματα.
Επιπλέον, η διαιτησία προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα όσον αφορά την εμπιστοσύνη και την αμεροληψία σε ναυτιλιακές διαφορές που συχνά αφορούν διεθνείς σχέσεις. Άλλωστε, η εμπιστευτικότητα των διαδικασιών αποτελεί στοιχείο ιδιαίτερα σημαντικό σε μια βιομηχανία όπου οι εμπορικές πληροφορίες και τα δεδομένα πρέπει να προστατεύονται.
*Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Ναυτιλιακή Θεωρία & Επιχειρηματικότητα στην Εποχή της Ποιότητας» των Άλκη Ι. Ε. Κορρέ και Γιάννη Ν. Θανόπουλου, Εκδοτικός Οίκος INTERBOOKS, σ. 87.
