Η ανάπτυξη εξελιγμένων μηχανημάτων υψηλού κόστους και η αυτοματοποίηση των συστημάτων των πλοίων, καθώς και η αύξηση των απαιτήσεων ασφάλειας, κατέστησαν υποχρεωτική για τους μηχανικούς την υιοθέτηση ενεργειών για τη συντήρηση του εξοπλισμού.
Προκειμένου να μεγιστοποιείται η διαθεσιμότητα των εν λόγω μηχανημάτων, θα πρέπει αυτά να συντηρούνται καθ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους. Μάλιστα, η αστοχία ενός εξαρτήματος θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρό ατύχημα.
Οι συντηρήσεις θα πρέπει να διαμορφώνονται στο πλαίσιο της συνολικής οργανωτικής δομής της διαχείρισης ενός πλοίου, έτσι ώστε τελικά να εκπληρώνονται οι στόχοι από τη λειτουργία του. Για τον σκοπό αυτόν, έχει αναπτυχθεί μια σειρά από στρατηγικές-πολιτικές γύρω από τη διενέργεια εργασιών συντήρησης, οι οποίες διασφαλίζουν ότι:
- Τα μηχανήματα ή/και οι εγκαταστάσεις βρίσκονται πάντα σε βέλτιστη κατάσταση λειτουργίας με το χαμηλότερο δυνατό κόστος, διατηρώντας σε ισορροπία την παραγωγικότητα του εξοπλισμού, καθώς και του κόστους λειτουργίας του.
- Το χρονοδιάγραμμα ταξιδιών του πλοίου δεν επηρεάζεται λόγω μη διαθεσιμότητας μηχανημάτων.
- Η απόδοση κάθε μηχανήματος/εγκατάστασης είναι αξιόπιστη και ελαχιστοποιείται η περίπτωση βλάβης.
- Το κόστος συντήρησης ελέγχεται για τη διατήρηση του προϋπολογισμού.
- Η διάρκεια ζωής του εξοπλισμού παρατείνεται, διατηρώντας το αποδεκτό επίπεδο απόδοσης των μηχανημάτων, αποφεύγοντας περιττές εργασίες και αντικαταστάσεις μηχανημάτων.
Λαμβάνοντας υπόψη τις απαιτήσεις από την οργάνωση των εργασιών συντήρησης, παρατηρείται ότι, εάν δεν καθιερωθεί μια ορθή στρατηγική (ή πολιτική) συντήρησης για το πλοίο, ενδεχομένως να παρουσιαστούν σοβαρά προβλήματα είτε από υπερβολική είτε από πλημμελή συντήρηση.
Πηγή: Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Συντήρηση Πλοίων και Διαχείριση Βλαβών» του Ιωάννη Κ. Δαγκίνη (Εκπαιδευτική Έκδοση Ιδρύματος Ευγενίδου, Αθήνα 2024).
