Πολύ συχνά, πάνω σε ένα πλοίο, προτείνεται ως κοινή γλώσσα εν πλω η τυποποιημένη χρήση των ναυτικών φράσεων Standard Marine Communication Phrases – SMCP), οι οποίες είναι πολύ απλές και κατανοητές. Ένα σαφές μειονέκτημα αυτού του κώδικα είναι ότι στερεί τους χρήστες από την κοινωνική διάσταση της γλώσσας. Ως απάντηση σε αυτή την έλλειψη, προκύπτει η ανάγκη ανάπτυξης της διαπολιτισμικής επικοινωνιακής ικανότητας.
Με τους απλούστερους δυνατούς όρους, η διαπολιτισμική επικοινωνιακή ικανότητα είναι η ικανότητα επιτυχούς επικοινωνίας με ανθρώπους άλλων πολιτισμών. Η επιτυχία της επικοινωνίας μπορεί να κριθεί όχι μόνο από την άποψη της αποτελεσματικής ανταλλαγής πληροφοριών, αλλά και σε όρους δημιουργίας και διατήρησης των ανθρώπινων σχέσεων εν πλω.
Ένας διαπολιτισμικά ικανός χρήστης διαθέτει:
- Επαρκές λεξιλόγιο.
- Μέσα που του επιτρέπουν να αναπαράγει την κοινωνική και την επαγγελματική του ταυτότητα.
- Προθυμία να λύσει προβλήματα επικοινωνίας που προκαλούνται από τις διαφορές στις αντιλήψεις για τον κόσμο, τις δικές του και των συνομιλητών του.
- Καλύτερη διαχείριση της ασάφειας από τον μέσο χρήστη κάποιας ξένης γλώσσας.
- Εξοικείωση με την ποικιλία των προφορών και γενικότερων στοιχείων που άλλοι χρήστες της ίδιας ξένης γλώσσας, διαφορετικής εθνικότητας από τον ίδιο, μπορεί να επιστρατεύουν.
- Μικρότερο φόβο να κάνει λάθη και καλύτερη αντιμετώπιση των λαθών του συνομιλητή του.
Κρίνεται ότι, για μια επαρκώς ανεπτυγμένη διαπολιτισμική ικανότητα επικοινωνίας, οι παρακάτω στρατηγικές είναι επίσης απαραίτητες για τη γεφύρωση των κενών στην επικοινωνία και τη δημιουργία μιας ομάδας με συνοχή:
- Καθορισμός κοινών στόχων.
- Συμμετοχικοί μηχανισμοί.
- Αποτελεσματική και καίρια ανταλλαγή πληροφοριών.
- Επιτυχής επίλυση διαφορών.
- Ενεργητική ακρόαση.
- Τεχνικές διαπραγμάτευσης.
- Ρουτίνες συνομιλίας, όπως χαιρετισμοί, τελετουργικά, συγχαρητήρια (π.χ. κάποιος έγινε πατέρας).
- Χρήση της κοινωνικής διάστασης της γλώσσας στον χώρο εργασίας (π.χ. χιούμορ) για την οικοδόμηση σχέσεων και ομαδικής συνοχής.
Πηγή: Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Ηγεσία – Διοικητικές δεξιότητες και διαχείριση ανθρωπίνου δυναμικού» των Δημητρίου Ασλάνογλου, Δημητρίου Βιντζηλαίου και Ελένης Ιακωβάκη (Εκπαιδευτική Έκδοση Ιδρύματος Ευγενίδου, Αθήνα 2024).
