Η ανάπτυξη των τεχνολογιών δέσμευσης άνθρακα (CCS) στο πλαίσιο της προσπάθειας για την αποανθρακοποίηση της ναυτιλίας, έχει αποτελέσει το έναυσμα για τη γέννηση μίας νέας μορφής εμπορίου – τη μεταφορά υγροποιημένου διοξειδίου του άνθρακα (LCO2).
Σε αντίθεση όμως με τη μεταφορά άλλων φορτίων υπό τη μορφή υγροποιημένου αερίου, όπως επισημαίνει και το Britannia P&I Club, προς το παρόν, δεν διέπεται ακόμη από ένα ώριμο ή διεθνώς υιοθετημένο ρυθμιστικό πλαίσιο. Ως συνέχεια, το θαλάσσιο εμπόριο LCO2 ενέχει ορισμένα ρίσκα, που λόγω της έλλειψης ενός ρυθμιστικού πλαισίου, αυτά δεν έχουν αποσαφηνιστεί ακόμη.
Με σκοπό την ενημέρωση τόσο των εταιρειών πλοιοδιαχείρισης που δραστηριοποιούνται στην εν λόγω αγορά, το Britannia P&I Club παρέχει εξειδικευμένες συμβουλές σχετικά με τη μεταφορά LCO2.
Αρχικά, είναι δόκιμο να αναφερθούν φυσικές ιδιότητες του μεταφερόμενου αγαθού, και σε κινδύνους που συνδέονται με αυτές. Τo LCO2, μπορεί μεν να αποτελεί μία αδρανή και μη εύφλεκτη χημική ουσία, αυτό όμως δεν την καθιστά εν γένει ασφαλή για θαλάσσια μεταφορά.
Προκειμένου να παραμείνει σε σταθερή κατάσταση καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, πρέπει να αποθηκεύεται υπό πίεση και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Σε περίπτωση όπου η θερμοκρασία στις δεξαμενές αποθήκευσης μεταβληθεί απρογραμμάτιστα, αυτές μπορούν να καταπονηθούν έντονα, οδηγώντας σε δομικές αστοχίες. Επίσης, σε ενδεχόμενο διαρροής LCO2 μεγάλης κλίμακας, εγκυμονούν κίνδυνοι για το περιβάλλον και την υγεία, καθώς σε υψηλές συγκεντρώσεις, μπορεί να προκαλέσει ασφυξία.
Το Britannia παροτρύνει πλοιοκτήτες και διαχειριστές να προβούν στις ακόλουθες δράσεις:
- Τον καθορισμό και την ενσωμάτωση σχετικών πρωτοκόλλων έκτακτης ανάγκης στο Safety Management System (SMS).
- Τη συνεργασία με νηογνώμονες και αρχές σημαίας για την ευθυγράμμιση των μέτρων ασφαλείας με τα ισχύοντα πρότυπα.
- Την πρόσληψη εξωτερικών εμπειρογνωμόνων για την εκπαίδευση των πληρωμάτων, προσανατολισμένη στους κινδύνους που ενέχει η μεταφορά LCO2.
Παράλληλα, μία εταιρεία πλοιοδιαχείρισης οφείλει να γνωρίζει ότι το υγροποιημένο διοξείδιο του άνθρακα που προέρχεται από βιομηχανική χρήση, συνήθως περιέχει διάφορες προσμίξεις που μπορούν να προκαλέσουν διάβρωση στο εσωτερικό των δεξαμενών. Ως εκ τούτου, μία εταιρεία πρέπει να αξιολογεί κάθε φορά την ικανότητα του εκάστοτε πλοίου να μεταφέρει LCO2 χωρίς ανεπιθύμητες συνέπειες.
Τα επιτρεπόμενα όρια προσμίξεων, αλλά και επιπρόσθετοι παράμετροι όπως η κατανομή ευθυνών για τις διαδικασίες ψύξης, αδρανοποίησης των δεξαμενών και ο καθορισμός των ορίων ανοχής απώλειας του φορτίου, πρέπει να ρυθμίζονται μέσω του ναυλοσυμφώνου. Ωστόσο, δεν έχει ακόμα θεσπιστεί πρότυπη μορφή ναυλοσυμφώνου για τη μεταφορά LCO2.
Τέλος, μία ακόμα πρόκληση που συνδέεται με τη μεταφορά LCO2, είναι η χαμηλή ετοιμότητα των λιμένων να υποδεχτούν και να διαχειριστούν το εν λόγω φορτίο. Προς το παρόν, οι υπάρχουσες εγκαταστάσεις διαθέτουν περιορισμένο χώρο αποθήκευσης LCO2, ενώ το προσωπικό των λιμένων, σε γενικές γραμμές, δεν είναι επαρκώς καταρτισμένο στην ασφαλή διαχείριση του φορτίου. Συνεπώς, οι εταιρείες πλοιοδιαχείρισης ενθαρρύνονται, κατά τις διαπραγματεύσεις για τη σύναψη συμφωνίας θαλάσσιας μεταφοράς, να αξιολογούν την ετοιμότητα και την επιχειρησιακή επάρκεια των υποδομών των λιμένων.
Πηγή: Britannia P&I
