Οι επιχειρήσεις, μέσω της λειτουργίας τους, καλούνται να ικανοποιήσουν έναν μεγάλο αριθμό ενδιαφερομένων και να δημιουργήσουν αξία γι’ αυτούς. Κάθε ομάδα ενδιαφερομένων (stakeholders) προσμένει αξία που εκφράζεται με διαφορετικούς όρους, συνεπώς σε ορισμένες περιπτώσεις η ικανοποίηση μιας ομάδας ενδιαφερομένων μπορεί να προκαλεί επιβάρυνση σε μια άλλη.
Ως εκ τούτου, η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη (ΕΚΕ) μπορεί να αποδοθεί ως η ανταπόκριση της επιχείρησης στις αντιτιθέμενες προσδοκίες διαφόρων stakeholders, η οποία προϋποθέτει εθελοντική συμπεριφορά και δράση, δηλαδή ανταπόκριση σε τρέχουσες κοινωνικές πεποιθήσεις, αξίες και προσδοκίες, που μπορεί να υπερβαίνουν τις απαιτήσεις του νόμου. Επιπλέον, σύμφωνα με την ΕΚΕ, οι επιχειρήσεις διοικούνται με βάση εθελοντικούς κώδικες συμπεριφοράς και εντοπίζουν τη δράση τους σε τρεις τομείς ταυτόχρονα:
- Την οικονομική απόδοση.
- Την περιβαλλοντική προστασία.
- Την κοινωνική προσφορά.
Αυτή η προσέγγιση, που έχει ονομαστεί τριπλή κατώτατη γραμμή (triple bottom line), συνδέει την ΕΚΕ με την αρχή της βιωσιμότητας (sustainability) και της βιώσιμης ανάπτυξης. Με τον όρο «βιωσιμότητα» αναφέρεται η ικανότητα της ανθρώπινης δραστηριότητας να συνεχίζει να βασίζεται επ’ αόριστον στα παγκόσμια περιβαλλοντικά συστήματα, ενώ με τον όρο «βιώσιμη ανάπτυξη» εννοείται η ανάπτυξη που ικανοποιεί τις ανάγκες του παρόντος χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ικανότητα των μελλοντικών γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες.
Κατ’ επέκταση, η προσέγγιση της τριπλής κατώτατης γραμμής περιλαμβάνει την ανάγκη ισορροπίας μεταξύ των προτεραιοτήτων για οικονομική ανάπτυξη, κοινωνική πρόοδο και προστασία του περιβάλλοντος.
*Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Οργάνωση και διοίκηση ναυτιλιακών επιχειρήσεων», του καθ. Γιάννη Θεοτοκά (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 3η έκδοση, Σεπτέμβριος 2019), σελ. 550.
