Η αυστηροποίηση των περιβαλλοντικών κανονισμών στη ναυτιλιακή βιομηχανία, και ιδίως η εφαρμογή του κανονισμού για τον περιορισμό της περιεκτικότητας σε θείο στα ναυτιλιακά καύσιμα, έχει οδηγήσει στη διευρυμένη υιοθέτηση τεχνολογιών ελέγχου εκπομπών στα πλοία. Ένα από τα βασικά μέσα συμμόρφωσης είναι τα συστήματα καθαρισμού καυσαερίων, γνωστά και ως πλυντρίδες (scrubbers).
Τα scrubbers επιτρέπουν τη συνέχιση της κατανάλωσης καυσίμων υψηλής περιεκτικότητας σε θείο (HFO) μέσω της αποτελεσματικής απομάκρυνσης του διοξειδίου του θείου (SO₂) από τα καυσαέρια των πλοίων. Η λειτουργία τους βασίζεται στη φυσική και χημική απορρόφηση του SO₂ μέσω της επαφής των καυσαερίων με νερό καθαρισμού.
Ανάλογα με τη μέθοδο επεξεργασίας και διάθεσης του νερού καθαρισμού, τα scrubbers διακρίνονται σε δύο βασικούς τύπους:
- Ανοικτού τύπου (open-loop): Χρησιμοποιείται θαλασσινό νερό, το οποίο, λόγω της φυσικής του αλκαλικότητας, εξουδετερώνει το SO₂ μέσω χημικής αντίδρασης. Το νερό καθαρισμού, μετά την κατάλληλη επεξεργασία και υπό την προϋπόθεση ότι πληροί τις απαιτήσεις, απορρίπτεται εκ νέου στη θάλασσα.
- Κλειστού τύπου (closed-loop): Χρησιμοποιείται γλυκό νερό με την προσθήκη αλκαλικού διαλύματος, το οποίο κυκλοφορεί σε κλειστό κύκλωμα. Η απορρόφηση του SO₂ επιτυγχάνεται μέσω χημικής αντίδρασης, ενώ τα κατάλοιπα συλλέγονται σε ειδικές δεξαμενές και παραδίδονται σε εγκεκριμένες εγκαταστάσεις ξηράς.
Ωστόσο, τα scrubbers –κυρίως τα ανοικτού τύπου– βρίσκονται στο επίκεντρο αυξανόμενων περιβαλλοντικών ανησυχιών, καθώς απορρίπτουν στη θάλασσα όξινο νερό που περιέχει πολυαρωματικούς υδρογονάνθρακες (PAHs), βαρέα μέταλλα (όπως νικέλιο, μόλυβδο, χαλκό και υδράργυρο) και άλλα ρυπογόνα κατάλοιπα. Οι απορρίψεις αυτές συνδέονται με σοβαρές επιπτώσεις στη θαλάσσια βιοποικιλότητα και στην ποιότητα των υδάτων, γεγονός που έχει οδηγήσει σε μια παγκόσμια τάση περιορισμού ή και πλήρους απαγόρευσής τους.
Ήδη περισσότερες από 90 χώρες, περιφέρειες και λιμένες –μεταξύ των οποίων η Δανία και η Σουηδία– έχουν υιοθετήσει μέτρα κατά των scrubbers. Η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει ότι η διεθνής κοινότητα στρέφεται σταδιακά σε μια πιο αυστηρή στάση, αμφισβητώντας τη βιωσιμότητα της συγκεκριμένης τεχνολογίας ως μέσου συμμόρφωσης.
Πηγή για τους τύπους των scrubbers: DNV
