Η κατανόηση της δυναμικής των ναυλαγορών ξεκινά από τη μελέτη του τρόπου με τον οποίο μεταβάλλονται – σε βάθος χρόνου – οι αγορές των νεοναυπηγήσεων και των διαλύσεων πλοίων. Ο συνδυασμός νεοναυπηγήσεων και διαλύσεων διαμορφώνει, εν τέλει, το μέγεθος του στόλου, δηλαδή της προσφοράς πλοίων. Συνεπώς, πολλές ναυπηγήσεις και συγχρόνως λίγες διαλύσεις σημαίνουν αύξηση στο μέγεθος του στόλου, και αντίστροφα.
Ωστόσο, οι ναυλαγορές εμφανίζουν ιδιαιτερότητες, καθώς κυριαρχούνται από τον παράγοντα «χρόνο» και τον παράγοντα «χώρο». Σε μια δεδομένη χρονική περίοδο, η διαμόρφωση των επιπέδων των ναύλων, όπως αυτή περιγράφεται από τον σχετικό ναυλοδείκτη, δεν λαμβάνει υπόψη όλα τα πλοία του συγκεκριμένου τύπου που είναι ενεργά, αλλά μόνο εκείνα που προσφέρονται για ναύλωση και είναι διαθέσιμα στον κατάλληλο χρόνο και χώρο.
Παρά την ύπαρξη πολλών «παικτών» και την άμεση πληροφόρηση, η ναυλαγορά απέχει από το κλασικό μοντέλο του τέλειου ανταγωνισμού. Η αποκαλούμενη «σχετική αγορά», δηλαδή αυτή που διαμορφώνει το ύψος των ναύλων και τις ποσότητες που φορτώνονται, είναι σημαντικά μικρότερη από την «αγορά», δηλαδή τον αριθμό των πλοίων που λειτουργούν πλήρως σε αυτήν κατά το εν λόγω χρονικό διάστημα.
Με σταθερά τα έξοδα λειτουργίας, ένα πλοίο δημιουργεί σημαντικά περιθώρια κερδοφορίας όταν οι ναύλοι είναι υψηλοί. Αναγκαία προϋπόθεση για τη δημιουργία υψηλών ναύλων είναι η σχετική ανισορροπία μεταξύ της προσφερόμενης και της ζητούμενης χωρητικότητας (υπέρ της ζητούμενης). Το αντίστροφο, φυσικά, οδηγεί σε χαμηλά επίπεδα ναύλων.
* Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Ναυτιλιακή Θεωρία & Επιχειρηματικότητα στην Εποχή της Ποιότητας», των Άλκη Ι. Ε. Κορρέ και Γιάννη Ν. Θανόπουλου (Εκδοτικός Οίκος INTERBOOKS, σελ. 25).
