Η σχέση μεταξύ στρατηγικής και οργανωτικής δομής των επιχειρήσεων γίνεται ιδιαίτερα εμφανής όταν εξετάσουμε τις στρατηγικές που υιοθετούνται για την επίτευξη ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος. Σύμφωνα με τον Michael Porter, οι επιχειρήσεις αναπτύσσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα υιοθετώντας μία από τις ακόλουθες γενικές στρατηγικές:
- Στρατηγική ηγεσίας κόστους, όπου η επιχείρηση επιδιώκει να προσφέρει προϊόντα ή υπηρεσίες με το χαμηλότερο δυνατό κόστος, απευθυνόμενη στο σύνολο της αγοράς.
- Στρατηγική διαφοροποίησης, με την οποία η επιχείρηση παράγει διαφοροποιημένο προϊόν ή προσφέρει διαφοροποιημένη υπηρεσία και απευθύνεται στο σύνολο της αγοράς.
- Στρατηγική εστίασης, με την οποία η επιχείρηση επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο τμήμα της αγοράς και είτε επιδιώκει ηγεσία κόστους είτε διαφοροποίηση εντός αυτού του τμήματος.
Οι παραπάνω γενικές στρατηγικές προσαρμόζονται στις ιδιαιτερότητες της ναυτιλιακής βιομηχανίας. Οι ναυτιλιακές επιχειρήσεις καλύπτουν παράγωγο ζήτηση και οφείλουν να λειτουργούν εντός των επιπέδων ναύλων που καθορίζονται από την παγκόσμια αγορά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη διαρκή επιδίωξη της μείωσης του κόστους λειτουργίας.
Παράγοντες όπως η ποιότητα και η ασφάλεια των παρεχόμενων υπηρεσιών λειτουργούν ως ρυθμιστές των στρατηγικών επιλογών, ειδικά σε περιόδους μείωσης των ναύλων. Έτσι, κάθε επιχείρηση καλείται να βρει τη δική της ισορροπία μεταξύ κόστους, ποιότητας και ανταγωνιστικότητας, διαμορφώνοντας τη στρατηγική της ανάλογα με τη θέση και τους στόχους της στην αγορά.
*Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Οργάνωση και διοίκηση ναυτιλιακών επιχειρήσεων», του καθ. Ιωάννη Θεοτοκά (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 3η έκδοση, Σεπτέμβριος 2019), σσ. 272.Αποκτήστε το βιβλίο πατώντας εδώ
