Οι επιχειρήσεις της ναυτιλίας τακτικών γραμμών διαχειρίζονται δίκτυα γραμμών. Τα προβλήματα που επιδιώκουν να επιλύσουν στην προσπάθειά τους να βελτιστοποιήσουν τη λειτουργία τους και οι σχετικές αποφάσεις που λαμβάνουν αναλύονται από τους Mulder και Dekker. Βάσει της ανάλυσής τους, οι εν λόγω αποφάσεις διακρίνονται σε τρία επίπεδα: το στρατηγικό, το τακτικό και το λειτουργικό.
Στο παρόν άρθρο εξετάζουμε τις αποφάσεις που εντάσσονται στο στρατηγικό και τακτικό επίπεδο των επιχειρήσεων της ναυτιλίας τακτικών γραμμών. Ειδικότερα, στο στρατηγικό επίπεδο καλούνται να λάβουν αποφάσεις που αναφέρονται:
- Στην επιλογή των γραμμών στις οποίες θα συμμετέχουν, κάτι που θα θέσει το πλαίσιο και τις λειτουργικές απαιτήσεις (π.χ. μεταφορική ικανότητα πλοίων) που θα πρέπει να εξασφαλίζουν στη λειτουργία της.
- Στο μέγεθος και στη σύνθεση του στόλου (πόσα πλοία, ποιου μεγέθους), μέσω των οποίων επιδιώκουν την αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων που προσφέρουν οι οικονομίες κλίμακας και τη μείωση του κινδύνου να μην μπορέσουν να αξιοποιήσουν το σύνολο της μεταφορικής ικανότητας των πλοίων.
Όσον αφορά το τακτικό επίπεδο, οι επιχειρήσεις καλούνται να αποφασίσουν για θέματα που σχετίζονται με τις αναγκαίες προσαρμογές στο δίκτυο που διαχειρίζονται, όπως:
- Σχεδιασμός δικτύου, το οποίο περιλαμβάνει τις γραμμές (λιμάνια προσέγγισης) και το πλάνο προσεγγίσεων (αναχωρήσεις-αφίξεις ανά λιμάνι), την απασχόληση στόλου ανά γραμμή και τη συχνότητα προσεγγίσεων, καθώς και τη βελτιστοποίηση της ταχύτητας ταξιδιού πλοίων.
- Τιμολόγηση για κάθε εμπορευματοκιβώτιο που θα μεταφέρεται και κριτήρια στα οποία θα στηρίζεται.
- Επανατοποθέτηση με το χαμηλότερο δυνατό κόστος των εμπορευματοκιβωτίων που πρέπει να επιστρέψουν κενά στο σημείο επαναφόρτωσης, λόγω της ανισορροπίας στην προσφορά και στη ζήτηση φορτίων μεταξύ περιοχών.
*Οι πληροφορίες για το παραπάνω άρθρο αντλήθηκαν από το βιβλίο «Οργάνωση και διοίκηση ναυτιλιακών επιχειρήσεων», του καθ. Ιωάννη Θεοτοκά (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 3η έκδοση, Σεπτέμβριος 2019), σσ. 137.Αποκτήστε το βιβλίο πατώντας εδώ
